“มัวร์” เป็นคำที่ชาวตะวันตกใช้เรียกมุสลิมกลุ่มอินโด-อิหร่าน (เปอร์เซีย) ที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ในกรุงศรีอยุธยาเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ ๒๒–๒๓ (คริสต์ศตวรรษที่ ๑๗-๑๘) มุสลิมกลุ่มนี้เข้ามาตั้งรกรากอยู่ในอยุธยาตั้งแต่ในช่วงต้นของการสร้างกรุงโดยเริ่มจากแถบนอกพระนครทางทิศใต้ ก่อนจะได้รับพระราชทานที่ดินให้เข้ามาตั้งชุมชนใหญ่โตอยู่ในกำแพงพระนครตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ ๒๒ เรื่อยมาจนเสียกรุง เอกสารต่างชาติระบุไว้ตรงกันว่าชุมชนแขกมัวร์ในกรุงศรีอยุธยาใหญ่โตโออ่า ประกอบด้วยอาคารก่ออิฐถือปูนที่งดงามแข็งแรง มีศาสนสถานใหญ่โตโออ่า ชุมชนประกอบด้วยย่านพักอาศัย ตลาดบกแบบบาร์ซาร์ คลังสินค้า ไปจนถึงย่านช่างฝีมือ ที่เชื่อมโยงด้วยถนนปูอิฐ  สะพานโค้งและสวน

แต่ปัจจุบันร่องรอยนี้แทบไม่ปรากฎให้เห็นเลยเนื่องจากการเผาทำลายบ้านเมืองครั้งเสียกรุง  การสร้างสิ่งปลูกสร้างใหม่ซ้อนทับอย่างต่อเนื่องนานหลายร้อยปี   ประกอบกับบริเวณที่ตั้งชุมชนมิได้อยู่ในโครงการอนุรักษ์ของทางราชการอย่างสมบูรณ์ทำให้สิ่งปลูกสร้างและหลักฐานต่างๆ สูญหายไปมากตามกาลเวลา

จากความพยายามตลอด ๒๐ ปีในการศึกษาวิจัยเรื่องราวชองชุมชนนี้ ในปัจจุบันผู้บรรยายได้นำเอาเทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ (AI) เข้ามาช่วยในการศึกษาและสร้างภาพองค์ประกอบต่างๆ โดยอาศัยข้อมูลทางประวัติศาสตร์ ประวัติศาสตร์ศิลปะ ประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม ผสานกับจินตนาการ เกิดเป็นงาน “ประวัติศาสตร์นิพนธ์เชิงทดลอง” เพื่อวิเคราะห์ และสร้างภาพจำลองของสิ่งก่อสร้าง ชุมชน และสถาปัตยกรรมต่างๆ ในชุมชนมุสลิมอินโด–เปอร์เซีย รวมไปถึงสิ่งก่อสร้างในสมัยอยุธยาที่ได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมแบบอินโด–เปอร์เซีย ที่มีความเป็นลูกผสม (Hybrid) จนเกิดเอกลักษณ์พิเศษเป็นของตนเองอย่างน่าอัศจรรย์ ซึ่งการบรรยายจะเป็นส่วนหนึ่งที่มาจากกระบวนการศึกษาทดลองในครั้งนี้  โดยหวังว่าจะก่อให้เกิดการแลกปลี่ยนเรียนรู้และขยายการศึกษาประวัติศาสตร์อยุธยาในฐานะเมืองท่าการค้านานาชาติที่รุ่งเรืองที่สุดแห่งหนึ่งในอุษาคเนย์